Even voorstellen: Gerrit Jan Wielinga

Even voorstellen: Gerrit Jan Wielinga

Bi+ redacteuren stellen zich voor, Gerrit Jan Wielinga is één van de oprichters van Bi+ Nederland, komt oorspronkelijk uit Fryslân en ziet zichzelf als vrij en op zoek naar avontuur.

Mijn verhaal kan op het eerste gezicht een simpele zijn. Jongen groeit op bij Dokkum in de buurt, gaat modevormgeving in Utrecht studeren, heeft bijbaantjes als barman en drag queen, verhuist naar Amsterdam, woont even in Zürich, gaat bijna dood aan hiv, maar overleeft, maakt kunst, speelt in pornofilms, schrijft romans en artikelen, werkt bij een communicatiebureau, wordt campaigner voor een LHBTI-organisatie en richt samen met wat vrienden een organisatie op voor mensen met bi+ gevoelens en ervaringen.

Of mijn verhaal is een beetje complexer:

Kind snapt niet waarom mensen in zijn omgeving zo gehecht zijn aan het toneelstuk man/vrouw, wordt eindeloos gepest omdat hij een ‘meisjesachtige jongen’ zou zijn. Tijdens zijn puberteit verandert zijn lichaam en hij accepteert dat hij dan maar een jongen is. Maakt wat verliefdheden met meisjes mee en later ook met jongens. Denkt dat relaties met jongens vrijblijvender zijn dan met meisjes- want geen kans op kinderen en huwelijk- en accepteert dat de wereld hem ziet als homo. Zelf blijft hij zichzelf zien als iemand die vrij is en op zoek naar avontuur.

Elke keer als hij verliefd wordt en blijkt dat de ander ook verliefd op hem is, raakt hij in paniek want moet hij nu een relatie met deze persoon beginnen? Moet hij zijn vrije leven hier voor opgeven? Het lukt een aantal mannen om wel een relatie te hebben met hem. Hij doet echt zijn best, maar het voelt zelden vanzelfsprekend. Ondertussen had hij een virus te pakken dat hem zou uitputten, maar net op het goeie moment zijn er medicijnen die hem in leven houden. Hoewel hij groots en meeslepend wil leven als kunstenaar, schrijver en acteur, merkt hij dat de wereld vaak niet op hem zit te wachten en dat armoede kut is.

Door een vriend raakt hij betrokken bij hiv-activisme en gaat veel nadenken over rechtvaardigheid. Het onderwerp raakt hem, omdat hij zich realiseert dat hijzelf vaak buiten het gesprek staat. Dat de wereld liever geen rekening met hem houdt. Omdat hij een raar mens is, met rare gedachten over de wereld en vieze dingen doet met vieze mensen en daarbij een vieze ziekte heeft opgelopen. Hij realiseert zich ook dat hij zichzelf vaak buiten het gesprek zet door zelf te geloven wat de wereld over hem denkt. Hij leest veel zelfhulpboeken en leert over filosofen als Nietzsche, Foucault en Butler. Hij verdiept zich in de geschiedenis van activisme en leert zichzelf schrijven. Op die manier komen zijn gedachten tot leven op papier en scherm, en kan hij ze onderzoeken.

Op zijn zesendertigste schrijft hij een boek over een mislukte liefde en het liefdesverdriet dat volgt. Schaduwland eindigt met een overdenking: “Dwars door de list en alle rookgordijnen heen moet er een beslissing worden genomen. Maar je vergeet dat je niet moet kiezen; je moet voelen.”

Omdat de kunst-, schrijf- en acteercarrière maar niet opschiet, laat hij zich steeds verder in het activisme trekken. ‘Op een hak’ leidt hij de campagne van drag queen Jennifer Hopelezz voor nachtburgemeester van Amsterdam, die ze uiteindelijk verliezen, maar dan heeft COC Nederland hem op het oog om mee te helpen de GSA campagne op te starten. GSA staat voor Gender en Sexuality Alliance: dit zijn groepjes leerlingen op middelbare scholen die de onderwerpen gender en seksuele diversiteit op de agenda zetten binnen de school. Samen met een paar collega’s zorgt hij ervoor dat inmiddels op meer dan 80% van alle middelbare scholen Paarse Vrijdag wordt gevierd.

Bij het COC komt hij er ook achter dat hoewel de wereld hem als homo ziet en hij zich als een vis in het water voelt in het homoleven, hij echt niet 100% homo is. Hij komt uit de kast als bi. In al zijn projecten bij het COC en daarbuiten probeert hij ruimte te maken voor mensen met bi+ gevoelens en ervaringen. Nu, 10 jaar later, blijkt een nieuw avontuur begonnen te zijn door de oprichting van Bi+ Nederland.

Zo. Hier wil ik het voor nu bij laten.

Het is nooit makkelijk jezelf echt voor te stellen en volledig te zijn. Kwetsbaarheid is daarbovenop ook geen makkelijke positie. Wat me de afgelopen maanden heel erg is opgevallen, naarmate ik meer en meer mensen met bi+ gevoelens en ervaringen leer kennen, is dat veel van deze mensen zich afvragen: “ben ik wel bi+ genoeg?”

Zelf merk ik dat ook. Een eerdere versie van dit voorstelstuk probeerde te bewijzen dat ik bi+ ben en op welke manier. Een vrijwel onmogelijke opgave omdat gedachten over mannelijkheid, de culturen waarin ik me begeef en de persoonlijke keuzes die ik heb gemaakt mijn zicht blijven vertroebelen. Uit de kast komen is altijd lastig. Niet alleen zie je jezelf in een ander licht, maar je moet vooral ook de consequenties dragen van hoe anderen je zien. Ikzelf heb hier inmiddels wat ervaring mee. Ik hoop dat ik door mijn stukken als bi+ redacteur anderen kan blijven aansporen om zichzelf en hun omgeving te blijven onderzoeken.