Anne’s grootste voorbeeld

Anne’s grootste voorbeeld

Anne Kavadias is vrijwilliger bij Bi+ Nederland en ze beschrijft wat haar persoonlijke beleving is bij de uitkomsten uit het Grote Bi+ onderzoek.

In “het Grote Bi+ onderzoek” is onder andere onderzoek gedaan naar hoe steun en gemeenschapsgevoel invloed hebben op de mentale gezondheid van bi+ personen. Van de bijna 3000 bi+ mensen vond 83% het belangrijk dat hun seksuele oriëntatie serieus werd genomen door anderen en dat ze er uiting aan konden geven. Ongeveer de helft van de bi+ mensen vond het fijn om deel uit te maken van de LHBTQ en bi+ gemeenschappen. Bi+ mensen voelden iets vaker een band met de LHBTQ gemeenschap dan met de bi+ gemeenschap. Dat is niet zo gek, want de bi+ gemeenschap is nog erg jong. Opvallend was dat deze betrokkenheid bij gemeenschappen niet samenhing met mentale gezondheid. 

Uit het onderzoek blijkt wel dat sociale steun, veerkracht en coping positief samenhangen met mentale gezondheid. Dat betekent dat bi+ personen die meer sociale steun ervaren, minder gevoelens van angst en depressie hebben. Steun zoeken bij andere mensen helpt beter dan afleiding zoeken.
Gemiddeld genomen zoeken bi+ vrouwen en non-binaire/ genderfluïde personen meer steun en afleiding dan mannen in het omgaan met vervelende situaties die te maken hadden met hun seksuele oriëntatie. Daar tegenover stond dat mannen iets beter in staat leken om veerkrachtig te reageren op vervelende gebeurtenissen gelinkt aan hun seksuele oriëntatie.

Zelf ervaar ik, als bi+/pan vrouw, het belang van sociale steun én een gemeenschapsgevoel als ik naar bi+ of LHBTQ evenementen of bijeenkomsten toe ga. Na afloop van deze evenementen voel ik me vaak beter door de verbinding die ik tijdens deze evenementen heb gevoeld met mensen die over belangrijke onderwerpen hetzelfde denken als ik. 

Sociale steun over bi+ en mezelf zijn, voel ik bij een paar goede vrienden van me en bij mijn gezin. De laatste tijd vind ik dit meer bij leeftijdsgenoten dan bij mijn gezin, maar het grootste voorbeeld van steun gericht op mijn seksuele oriëntatie komt uit mijn tienerjaren. Ik zat middenin mijn strijd over wat ik voelde voor wie, toen ik op een avond een programma over iets met LHBTQ personen keek met mijn moeder. Terloops vroeg ze hoe het eigenlijk bij mij zat. Waarschijnlijk omdat het nooit een taboe onderwerp was geweest thuis, durfde ik eerlijk te zeggen dat ik dat nog niet wist. Hierop zei mijn moeder dat ze het vervelend vond voor mijzelf dat ik het nog niet wist, maar ze zei ook meteen dat alles waar ik op uit zou komen helemaal oké zou zijn. Het zeker weten dat ze achter me stond was erg fijn. Hierdoor kon ik zonder spanning delen waar ik op uitkwam en had ik ook indirect steun bij het “uit de kast komen” naar mijn vader en broers toe. Gelukkig reageerden ze alle drie zo vanzelfsprekend accepterend dat ik zelfs moest navragen aan ze hoe ik verteld heb wat mijn seksuele oriëntatie is, omdat ik dit zelf niet meer wist. Ik realiseer me goed dat dit helaas nog niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Maar dat driekwart van de bi+ personen hun seksuele oriëntatie kan delen met hun gezin geeft me hoop dat dit de normale gang van zaken kan worden, zodat je niet meer “van geluk moet spreken” dat je naasten je accepteren ongeacht op wie je valt.

Het is iets wat iemand anders jou aandoet. Dat is nooit jouw schuld.

Het is iets wat iemand anders jou aandoet. Dat is nooit jouw schuld.

Trigger warning: dit interview gaat over seksueel geweld. Heb je zelf seksueel geweld meegemaakt en wil je er nu over praten? Bel dan naar Centrum Seksueel Geweld 0800-0188

“Ik wil vertellen dat het niet iets is om je voor te schamen, want het is iets wat iemand anders jou aandoet. Dat is nooit jouw schuld.”

Elk jaar op 25 november is het Internationale Dag Tegen Geweld Tegen Vrouwen. Dit is ook tevens de aftrap van de 16 Days of Action voor uitbanning tegen gendergerelateerd geweld. Uit de CBS monitor van december 2020 bleek dat in 2020 44% van de bi+ vrouwen seksueel geweld heeft meegemaakt, en 16% van de bi+ vrouwen dit ook fysiek meemaakte. Om aandacht te schenken aan dit belangrijke onderwerp, interviewde Sara van de redactie Tessel ten Zweege. Tessel is kunstenaar, journalist, en expert en ervaringsdeskundige op het gebied van partnergeweld. Volgend jaar maart verschijnt haar boek ‘Dat zou jij nooit toelaten’ over haar ervaringen met dit onderwerp. Haar boek kan je hier alvast bestellen.

tekst gaat door onder de afbeelding

Wat betekenen dit soort symbolische dagen voor jou?

Ik heb daar gemengde gevoelens over. Aan de ene kant vind ik het belangrijk dat er zo’n dag is en dat er dan echt een wereldwijde focus is op gendergerelateerd geweld, want dat is nodig. Maar ik merk zelf dat het daar dan ook mee ophoudt. Dit is een probleem dat zich elke dag afspeelt, dat elke dag levens opeist. Ik merk het aan mijn agenda ook; rond deze dagen en Internationale Vrouwendag, dan is mijn agenda vol en is het belangrijk wat ik doe en daarna wordt het weer ondergesneeuwd. Uiteraard wel begrijpelijk, maar toch merk ik dat we in Nederland er niet veel aandacht aan besteden. Het lijkt alsof we dit soort symbolische dagen passeren, actie ondernemen, en dan besluiten het daar bij te laten.

En dan is er ook geen aandacht voor de verschillende groepen die misschien nog kwetsbaarder zijn voor geweld. Het is gendergerelateerd, maar ook jongeren, zo blijkt uit recent onderzoek maken dit vaak mee. Waarom, in jouw optiek, zijn jongeren hier vatbaarder voor?

Ik weet niet precies waarom jongeren meer kwetsbaar zijn, maar ik denk dat ze langer niet zichtbaar zijn geweest omdat hun relaties niet serieus worden genomen. Als je denkt aan huiselijk geweld, dan denk je snel aan gezinnen met kinderen, samenwonende stellen, mensen die niet snel uit elkaar kunnen gaan omdat ze gebonden zijn door kinderen of een hypotheek. Maar dat is een vertekend beeld; het hoeft niet altijd te gaan over of je fysiek niet weg kan gaan uit een relatie, maar het kan ook mentaal heel moeilijk zijn om dat te bewerkstelligen. Daar is nog niet zo veel begrip voor. Als er in jongerenrelaties sprake is van partnergeweld, gebeurt het denk ik vaker dat het emotioneel moeilijk is om de relatie te verlaten. En juist jonge mensen, die niet zoveel ervaring hebben in relaties, of jongeren die opgroeien in gezinnen waarin geweld voorkomt, belanden naar mijn mening vaker in dit soort situaties.

En je schrijft nu een boek over je eigen ervaring; wilde je dat al langer doen?

Toen ik net uit de gewelddadige relatie kwam, wilde ik er niet over praten en schaamde ik me ervoor. Het begon toch te knagen, omdat het ook vaak een gespreksonderwerp is zonder dat men het doorheeft dat iemand het heeft meegemaakt. Ik weet nog dat ik met vriendinnen ergens zat en dat naar buiten kwam dat Chris Brown Rihanna had mishandeld. Een van mijn vriendinnen zei toen, “ik had dat echt niet van Rihanna verwacht, ze is zo’n sterke vrouw, dat ze dat zomaar pikt”. Op een gegeven moment werd het steeds moeilijker voor mij om dat soort dingen te horen, vooral omdat ik er heel veel over wilde zeggen maar tegelijkertijd ook niet omdat dat te moeilijk voor mij was. Dat was gewoon een gekke situatie om in te zitten.
Toen heb ik mijn eerste artikel over partnergeweld geschreven en brak het een beetje los omdat ik er nog zoveel meer over wilde zeggen. Het werd ook heel erg gevoed omdat ik steeds meer berichtjes kreeg van (vooral) jonge vrouwen die het zelf hadden meegemaakt. Omdat ik zag dat meer mensen hier tegenaan liepen en ik meer gedachten over dit onderwerp had, vond ik het belangrijk om dit groter aan te pakken. Zo kwam ik op het idee om mijn ervaringen tot een boek te bundelen.

Als ik het goed begrijp, bestaat je boek niet alleen uit je persoonlijke verhaal maar ook uit stukken kennis en feministische wijsheden, hoe moet ik dat voor me zien?

Ik heb mijn eigen verhaal opgeschreven, wat een beetje leest als een roman over het verloop van de relatie. Toen de relatie begon speelde vooral psychisch geweld een rol, bijvoorbeeld door middel van gaslighting en het afbreken van mijn zelfbeeld. Later in het boek gaat het over het verwerken van de relatie en bij elk hoofdstuk van het boek heb ik theoretische kaders geschreven. Zo gaat een scène van het lopende verhaal gepaard met een voorbeeld. Eentje is bijvoorbeeld over toen ik eens op stap ging. Mijn ex zei voordat ik wegging “ga je zo de deur uit?” tegen mij. Ik heb daar de hele dag over nagedacht; ik vroeg me af of hij een grapje maakte. Ik vond dat hij dat niet tegen mij zomaar kon zeggen en na heel wat overpeinzen besloot ik hem te confronteren met de opmerking. Toen zei hij dat hij dat helemaal niet had gezegd en dat hij het niet kon herinneren. Dit is een voorbeeld van gaslighting. Het concept gaslighting* leg ik dan apart uit. Ook heb ik een aantal kaders met feministische wijsheden met liefdeslessen die ik heb geleerd van andere werken van feministen en theorieboeken.

Wat mooi! Het lijkt me wel emotioneel zwaar om telkens het verhaal te moeten vertellen en vaak dan ook in een hokje van slachtoffer geplaatst te worden met de bijbehorende sensationele clickbait titels. Hoe zie jij dat narratief in jouw ervaring?

Ik vind dat best lastig omdat er naar mijn mening ook vaak zo tactloos over partnergeweld wordt gesproken. Het is daarnaast heel frustrerend omdat er veel informatie beschikbaar is over dit onderwerp en de media doelbewust niet verder wil kijken dan een meelijwekkend verhaal. Zelf heb ik niet alleen ervaring met partnergeweld maar heb ik er ook heel veel onderzoek naar gedaan. Als ik alsmaar word gevraagd om als ervaringsdeskundige aan tafel te zitten om een zielig verhaal te vertellen en er niet naar mijn kennis wordt geluisterd, vind ik dat heel doorzichtig. Er wordt dan alleen maar een item gemaakt om mensen hun aandacht te trekken in plaats van iets wat mensen kan helpen. Dus er valt nog veel te winnen in het medialandschap omtrent dit onderwerp en ik hoop dat mijn boek een genuanceerder beeld geeft. Zo gaat het in het laatste deel over hoe ik er bovenop ben gekomen. Daar gaat het nooit over in interviews, over hoe het nu met mij gaat en wat mij heeft geholpen na de relatie.

Wat zou, vanuit jouw expertise en ervaring, kunnen helpen voor mensen die dit hebben meegemaakt?

Ten eerste is beeldvorming heel belangrijk. Slachtoffers moeten worden gezien als slachtoffers van iemand die duidelijk problemen heeft in plaats van dat men doet aan victim-blaming.** Of het tegenovergestelde; je bent slachtoffer, gebroken en getraumatiseerd, en dit verhaal is het enige wat je voor je leven zou tekenen. Als deze beeldvorming zou veranderen, dan zouden mensen er al veel meer over praten. Dan is er ook minder schaamte. Zo gaan slachtoffers ook sneller aan de bel trekken als zij zich in een zodanige relatie bevinden.
Daarbij vind ik dat mensen moeten beseffen dat dit een nationaal probleem is Nederland is een heel neoliberaal land. We hebben de neiging om ons alleen met onze eigen problemen te bemoeien. Ik begrijp dat. Maar zoveel mensen krijgen te maken met partnergeweld dat je niet kan spreken van een probleem in de privé sfeer maar echt als een systematisch, nationaal probleem. Dus waar we ook allemaal aan mee moeten werken om het uit te bannen. Dit betekent: ingrijpen wanneer je iets merkt. Wees op de hoogte van hulpnummers voor slachtoffers en geef het aan wanneer je denkt dat het niet goed gaat bij iemand anders in de relatie. Kijk naar elkaar om!

*gaslighting: een vorm van psychologische manipulatie. De dader ontkent de realiteit van het slachtoffer door twijfel te zaaien, of door eerder gedane uitspraken tegen te spreken. Denk aan opmerkingen in de trant van ‘dat heb ik nooit gezegd’, ‘zo bedoelde ik dat toch niet’.
**victim-blaming: het slachtoffer wordt verantwoordelijk gehouden voor datgene dat hen overkomt. Men doet alsof het slachtoffer de gebeurtenis had kunnen verkomen door bijvoorbeeld hun gedrag aan te passen. Een voorbeeld is dat men vaak vraagt wat een vrouw aanhad op het moment dat zij seksueel geïntimideerd werden, alsof het veranderen van kleding de gebeurtenis had kunnen voorkomen.

Uit onderzoek bleek dat in 2020 ruim 44% van de bi+ vrouwen seksueel geweld mee heeft gemaakt en 16% van hen ook fysiek geweld. Jij identificeert je als bi vrouw, hoe heb jij jouw seksuele oriëntatie beleefd tijdens de geweldadige relatie en de nasleep daarvan?

Mijn seksuele oriëntatie heeft een grote rol gespeeld in de relatie. Mijn ex deed altijd heel vreemd over mijn biseksualiteit. Twee tegenstrijdige visies op biseksualiteit kwamen vaak naar voren binnen onze relatie. Zo zei hij dat biseksualiteit gewoonweg niet bestond toen ik hem vertelde over mijn seksuele oriëntatie. Je bent óf hetero óf homo volgens hem, en bi mensen zouden in de war zijn. Hij negeerde dus een heel stuk van mijn identiteit. Dit alles vond plaats nadat hij ongevraagd bij mij was ingetrokken en hij mij mentaal al heel ver had gepushed. Op een gegeven moment maakte het mij toen dus niet meer zoveel uit, dat mijn identiteit werd uitgewist, maar nu vind ik het heel belangrijk om dit te benoemen.
De andere kant van zijn blik op biseksualiteit uitte zich in jaloezie. Als ik bij vriendinnen ging logeren, maakte hij er een punt van en zei hij dat hij het niet fijn vond dat ik bij vriendinnen slaap omdat ik ook op vrouwen val. Of als ik uitging, dacht hij dat ik vreemd zou gaan en dat ik alsmaar loog. Dit speelt heel erg in op allerlei vooroordelen die al over bi mensen bestaan.
Toen werd zijn visie op mijn biseksualiteit dus erg problematisch. In de eerste instantie vond ik het heel vervelend dat hij me niet vertrouwde, dus ging ik hem pleasen en hem laten zien dat hij me kon vertrouwen. Maar op een gegeven moment zag ik in dat het nooit genoeg was en liet ik het voor wat het was. Nadat de relatie uit was heb ik wel geworsteld met mijn biseksualiteit. Ik moest echt nog naar therapie toen ik weer begon met daten.
Als bi vrouw zijn de cijfers trouwens geen verassing voor mij. Het is uiteraard naar om het te zien, maar naast mijn ervaringen met mijn ex, merk ik dat mannen grijpgraag naar je kijken als je met een vrouw zoent en dat ze alsmaar denken dat dit voor hun eigen plezier is in plaats van dat van jou. Dit gedrag is veel voorkomend, dus de cijfers verbaasden mij niet echt.

Hoe verliep het therapieproces, hoe was dat voor jou?

Heel zwaar. Ik was het heel erg aan het uitstellen omdat het makkelijker leek om te doen alsof het niet was gebeurd. Maar op een gegeven moment moest ik wel. Ik ging dus daten en dit ging van geen kant, het was echt lastig. Als bijvoorbeeld iemand een grapje maakte die een beetje beledigend was in een flirty context, dan gingen bij mij al alle alarmbellen meteen af, terwijl er eigenlijk niks aan de hand was.
Ik ging dus in therapie en dat was hard werken. Het heeft me enorm geholpen; niet alleen was het nodig om de relatie te verwerken maar het gaf mij ook het gevoel dat ik aan mezelf heb gewerkt. Ik heb gedaan wat ik kan om die nare patronen te doorbreken, gezond in het leven te staan, wat ook positief is voor mijn huidige relatie.

Heeft het ook geholpen met het accepteren van je oriëntatie?

Jazeker. Het is zeker vervelend als je nieuwe relaties aan gaat met anderen en je draagt een traumatische achtergrond mee terwijl de ander zich prima voelt. Vooral als je jezelf ook schuldig voelt omdat je een nare ervaring met een man hebt gehad en deze meebrengt in queer relaties. Maar ik hoef ook niet de last van de wereld op mijn schouders te dragen omdat ik op zoek ben naar liefde en geflirt terwijl het niet zo goed gaat met mij. In de queer community is er zo’n gezegde van “if you can’t love yourself, how the hell are you going to love somebody else?”. Maar ik ben het daar mee oneens. Ook als je jezelf niet zo lekker voelt, heb je het recht om liefde en genegenheid te zoeken.
Iedereen heeft tekortkomingen en dingen waar die aan moet werken en dat kan ook in een relatie. Dus ja, ik heb dat wat meer geaccepteerd. Ik ben een biseksuele vrouw die net als veel andere biseksuele vrouwen veel nare ervaringen heeft gehad met mannen. Maar dat betekent niet dat ik daar mensen mee lastig val, of dat dat mijn schuld is. Dat is gewoon de waarheid, ik doe wat ik kan om liefde weer goed te doen.

Wat voor advies zou je geven aan jongeren of andere mensen die zich in een gewelddadige relatie bevinden?

Voor bi personen lijkt het me belangrijk te melden dat je niet iemand verschuldigd bent om telkens bevestiging te geven aan iemand die je wantrouwt omdat je bi bent. Dat slaat nergens op want zoveel controle en wantrouwen is geen vorm van liefde.
En voor iedereen wil ik vertellen dat het het niet iets is waar je je voor hoeft te schamen want het is iemand anders die jou dit aandoet. Diegene heeft waarschijnlijk heel veel bagage en die heeft het heel moeilijk waardoor die zich zo gedraagt. Maar dat is niet jouw schuld, als iemand anders jou pijn doet. Het is nooit jouw schuld en je hoeft je daar nooit voor te schamen.

Vermoed jij dat er sprake is van geweld achter de voordeur? Of heb je zelf te maken met huiselijk geweld? De volgende nummers kunnen je helpen:

Voor kindermishandeling en huiselijk geweld, bel Veilig Thuis: 0800-2000
Bij seksueel geweld, bel Centrum Seksueel Geweld: 0800-0188

Auteursfoto is gemaakt door Bete van Meeuwen, make-up en haar door Séra Conté.
De boekomslag is gemaakt door Gyor Moore.

 

Ontdekkende bi+ mannen: probeer het eens uit!

Ontdekkende bi+ mannen: probeer het eens uit!

Robbert Nijziel is Bi+ coach voor mannen. Eind 2020 introduceerde hij zijn 8 stappenmodel, waar hij in zijn coachpraktijk mee werkt. Dit ervaringsmodel kan jou inspiratie geven voor hoe je jouw bi+ zijn een plek geeft in alle relaties in je leven. Deze blog gaat over de tweede stap in zijn model. Wil je de waarde ontdekken van seksuele verlangens, fantasieën en schaamte en wil je ontdekken wat je écht verlangt en bloedeerlijk worden naar jezelf, lees dan de eerste twee blogs.

Nu is het tijd voor actie! Experimenteren en uitproberen. Ben je benieuwd naar ervaringen van andere mannen en wat er allemaal mogelijk is, wat je kan tegenkomen en ook hoe leuk het kan zijn, lees dan deze blog.

Twijfels over je biseksualiteit? Ervaar het!
Veel bi mannen die ik tegenkom zeggen dat ze eigenlijk niet weten of biseksualiteit het missende puzzelstuk is in hun leven. En dat is heel begrijpelijk. Er is nieuwsgierigheid, er is misschien zelfs al een flirt of een spannende gebeurtenis in het verleden geweest die ze niet loslaat. Of ze kijken ook naar mannen als ze met hun vrouw door een winkelstraat lopen. Voor mannen die weten dat ze biseksueel zijn, maar nog niet de ervaring hebben, heb ik een eenvoudige tip: probeer het gewoon eens uit.

Sommigen weten het, zonder ooit met een man seks te hebben gehad
En tegelijkertijd zijn er ook stromingen die uitgaan van de volgende stelling: seksuele oriëntatie wordt bepaald door aantrekking, niet door gedrag. Veel hetero jongens wisten waarschijnlijk wel dat ze tot meisjes aangetrokken werden voordat ze in het écht een meisje hebben gekust of mee hebben gevreeën. Zo geldt dit ook voor homomannen. Geldt dit dan ook niet voor bi mannen? Ja, zo ken ik meerdere mannen die hun vrouw verteld hebben dat ze biseksueel zijn, zonder dat ze ook maar zelf met een man gezoend of gevreeën hebben.

Je denkt al snel aan uitproberen van seks met een andere man
Bij het uitproberen en experimenteren met biseksualiteit denkt een man vaak aan seks met een andere man. En dat is natuurlijk niet vreemd. De eerste keer zoenen met een man wordt door de meeste bi mannen als bijzonder ervaren. Anderen moeten er niks van weten, omdat ze vooral benieuwd zijn naar het aanraken of pijpen van een andere pik. De eerste keer een andere man neuken of geneukt worden door een man is weer van een hele andere orde. Niet alle bi mannen hebben daar evenveel interesse in.

De eerste keer seks met een andere man is spannend
Dat hoef ik je niet te vertellen. Sommige mannen duiken er meteen vol in; andere zijn voorzichtiger en komen minder makkelijk in beweging. Het ligt niet zozeer aan het aanbod. Op de meest bekende apps is elke vorm van seks in ruime mate voorradig. Waar het om gaat is wat je wilt ervaren, met wat voor persoon en welke eisen en verwachtingen heb je daarbij. Dit is vaak niet eenvoudig. En tegelijkertijd met het steeds verder weer openstellen van Nederland komen alle mogelijkheden de komende periode weer beschikbaar.

Er is echter meer, veel meer!
Veel mannen die ik spreek verlangen naar intimiteit met een andere man. Maar wat is dat precies? En hoe kun je dat dan uitproberen en daarmee experimenteren? Intimiteit is een ervaring van verbondenheid tussen mannen. Het gaat over je veilig en geborgen voelen bij een andere man. En dat je je gedachten, gevoelens, behoeften en verlangens met elkaar kan delen, zonder deze te censureren. Deze verbondenheid kan sociaal, fysiek, emotioneel, seksueel of spiritueel zijn. Mensen kunnen niet zonder intimiteit. Intimiteit gaat over contact op de grens.

Daan (38 jaar) beschrijft zijn beleving van seksuele intimiteit met een andere man op een hele treffende wijze: “Ik lag naakt op bed. Nu ging het gebeuren. De afspraak was om seks te hebben, maar wel in mijn tempo en tot de grens waar ik wilde gaan. Daardoor was het veilig en ook hartstikke spannend. Het moment dat hij mij ging zoenen, ging er een zindering door me heen. M’n hele lijf sloeg aan. Hij stopte even en vroeg me: ‘ben jij ok?’ Dat hij zich even afstemde op mij vond ik fijn en ik vertelde wat deze 1e aanraking met me deed. Gewoon zoals ik het voelde. Hij luisterde en keek me aan. Man, wat voelde ik me op dat moment veilig en verbonden met hem.
En zo gingen we stapje voor stapje. Ik had een geweldige avond met een man die mij met aandacht en met zorg inwijdde in de mannenliefde. Omdat we vooraf de grens hadden afgesproken dat er niets zou gebeuren tegen mijn wil, kon ik me in deze afgesproken ruimte veilig én vrij voelen. Ik ontspande en kon genieten. Op een gegeven moment voelde ik me zo vrij en veilig, dat ik het initiatief begin te nemen. Ik merkte dat dit ook wat met hem deed. ‘Ben jij ok?’, vroeg ik. Hij lachte en ik barste ook in lachen uit. Wat heerlijk om je zo vrij en intens verbonden te voelen met een man.”

Lees hier de voorbeelden van mannen die andere vormen van intimiteit hebben uitgeprobeerd en ervaren:

“Ik heb me aangesloten bij de Kringen in een groep met 8 mannen: homo’s, bi-mannen en ook travestieten en drag-queens. Echt een leuke groep. Vorig jaar zijn we samen naar Dunez gegaan; een gay-camping. Ik merk dat samenzijn met mannen die op mannen vallen of in ieder geval geen hetero zijn me een gevoel van verbondenheid geeft. Van mannen onder elkaar. Ik heb me nog nooit zo vrij in mijn bi-zijn gevoeld als tijdens het feest op zaterdagavond en de Karaoke wedstrijd die we hebben gedaan. Dansen, zingen en lol maken. Gewoon genieten van elkaar en het leven. Hoe simpel kan het zijn?” Thomas (47 jaar) over sociale intimiteit.

Ricardo (32 jaar) ging voor het eerst op mannenweekend en deelt zijn ervaring met fysieke intimiteit: “We hebben een zweet-hut gedaan samen: een oud sjamanistisch ritueel. Op een gegeven moment lag in de hut, in het donker met de warme stoom en hitte naakt lepeltje lepeltje met een andere man. Het voelde compleet oké en ik wist niet hoe ik het had. Ik heb me nog nooit zo verbonden gevoeld met een groep mannen als op dat weekend.”

Douwe (51 jaar) was aanwezig bij een ‘Men by the Fire’, georganiseerd door Bi+ Nederland en was blij verrast. Een mooi voorbeeld van emotionele intimiteit: “Ik kreeg gewoon de tijd om te vertellen aan vier andere bi-mannen wat ik lastig vind en waarmee ik worstel. Mijn frustratie en ook waar ik bang voor ben. Ik ben niet zo’n prater. Grappig als je 15 minuten de tijd hebt, dat ik vanzelf ga praten. En rustig de tijd had om na te denken wat ik wilde zeggen. Zij luisterden, gaven terug ze hoorden in mijn verhaal, waar het hen raakte, waren nieuwsgierig naar wat erin mij omging en deelden hun wijsheid met mij. Ik kan me als biseksuele man best vaak alleen voelen, maar dat was op die avond helemaal niet het geval. Ik voelde me verbonden en het was haast intiem, omdat ik ze mee liet kijken naar iets wat heel kwetsbaar voor me is.”

Koud water vrees?
In beweging komen is voor sommige mannen een kleine stap. Zeker als je single bent en niet in een relatie zit. Voor andere mannen kan het veel lastiger zijn, juist omdat ze in een relatie zitten en ook hun verlangens willen omzetten in experimenteren en uitproberen. Sommige mannen doen dat dan stiekem, anderen zijn er open over tegen hun vrouw. Maar ja, dat moet maar net kunnen en passen in de relatie die je als man en vrouw met elkaar hebt. Elke man maakt daarin zijn eigen keuze.

Er komt een moment dat je wilt vertellen dat je gevoelens hebt voor andere mannen aan de vrouw waarvan je houdt. Daarover gaat mijn volgende blog: ‘Ik vertel het’ .

Noot van de redactie: Robbert heeft het in deze blog over bi mannen en biseksualiteit omdat hij in zijn praktijk vooral mannen tegenkomt die deze woorden gebruiken om hun situatie aan te duiden. Bi+ is de verzamelterm voor iedereen die op meer dan één geslacht of gender valt. ‘Bi’ en ‘biseksualiteit’ worden veelal ingezet om een identiteit aan te duiden. De definitie van ‘bi’ en ‘biseksualiteit’ is wisselend. Vaak worden deze woorden begrepen als 50/50 – m/v, maar in de praktijk ligt het zelden zo scherp.

Cultuurtips van de bi+ redactie!

Cultuurtips van de bi+ redactie!

Het accepteren van je eigen bi+ gevoelens en ervaringen gaat vaak wat makkelijker als je dat deel van jezelf kunt herkennen in boeken, films, muziek, kunst en tv-series. In deze rubriek vertellen de bi+ redacteuren van dit blog over hun mediale en culturele ankerpunten. Deze keer: Esther Wouters

Foto: Esther Wouters in de vensterbank 1983

Mijn zus riep me. ‘Kom snel, die ene aparte vrouw is weer op t.v.’. De vrouw was Mathilde Santing en samen keken we naar haar optreden. Santing had witblond haar met een enkele zwarte lok, een engelachtige stem en ze begeleidde zichzelf met alleen een keyboard. Een fascinerende verschijning. Ik was denk ik 14. Zowel mijn zus als ik voelde haarfijn aan dat er een gelijkenis tussen deze vrouw en mij was waar we nog geen woorden voor hadden maar die onmiskenbaar werkelijk was, zoals de eikenhouten stoelen in de keuken van ons ouderlijk huis. Pas heel veel later, nadat de lesbische community haar jaren had geclaimd als mascotte en haar vervolgens verguisde toen ze een relatie met een man kreeg, hoorde ik Santing in een interview zeggen: ‘Ik heb nooit iets anders gezegd dan dat ik bi ben’. In retroperspectief klopte alles ineens voor me.

Ik las me suf in mijn puberteit, op zoek naar wie ik ben, hoe ik mijn leven kon vormgeven, zoekend naar beelden van een bestaan dat bij me zou kunnen passen. Zangers, schrijvers, dichters, is dat niet precies waarom ze onmisbaar zijn in een mensenleven? Ik las Blaman, niet wetend dat haar pseudoniem waarschijnlijk een afkorting was van ‘Ben liever als Man’. Ondanks dat ik niet alles snapte, had toch het gevoel van een diep begrijpen. Nog steeds wordt gesproken over ‘lesbische erotiek’ in de boeken van Blaman, waar ik daar gevoelsmatig een heel andere duiding aan gaf. En Virginia Woolf, die getrouwd was maar ook relaties met vrouwen had. De eerste keer dat ik de Indigo Girls hoorde zingen over Virginia Woolf -ik was al volwassen- barstte ik in huilen uit. De zoekende puber was instant terug.

They published your diary
And that’s how I got to know you
The key to the room of your own and a mind without end
And here’s a young girl
On a kind of a telephone line through time
And the voice at the other end comes like a long lost friend

Indigo Girls – Virginia Woolf (Rites of passage, 1992)

David Bowie, Freddy Mercury en Prince flirtten met wisselende genderrollen en noemden zichzelf bi. Ik vond het allemaal fantastisch maar het gaf geen aanwijzingen hoe te leven buiten de bestaande genderpaden als je verder eigenlijk een heel doorsnee bestaan leidt, ergens tussen Nijmegen en Arnhem. Op een bepaald moment hadden de artiesten een relatie of een overwegende voorkeur voor één gender en zei iedereen: ‘Zie, uiteindelijk is hij toch gewoon …’ Met alles wat ik nu weet zou ik dat de monoseksuele norm noemen. Maar dat woord had ik toen nog niet. Trouwens, Bowie was de stomme vragen die hij erover kreeg op een bepaald moment zo zat dat hij niet meer serieus in ging op de suggesties van interviewers dat bi-zijn eigenlijk niet echt waar kon zijn.

De echte bi-inclusie ontvouwde zich voor mij in de transwereld. Daar zag ik films waarin bi zijn niet wordt uitgelegd maar gewoon bestaat, net als dauwdruppels, of de witte strepen op een zebra. Zoals in de prachtige film Une Nouvelle Amie, waarin een vrouw haar man verlaat voor de vlammende liefde die ze voelt voor een transvrouw aan het begin van haar transitie. Precies dat overkwam mij overigens uiteindelijk ook.

Buiten de transwereld is de aanwezigheid van het begrip bi+ of pan-zijn in het maatschappelijke en culturele leven nog steeds allerbelabberdst. In dat kader: nog niet gelezen maar hoog op het nachtkast-stapeltje ligt Stemvorken, het nieuwste boek van A. F. Th. Van der Heijden. Ik citeer de NOS: ‘Stemvorken is een wat lengte betreft – bijna 900 pagina’s – doorsnee A.F.Th, met een prikkelend thema: de verpletterende liefde van twee heteroseksuele vrouwen die hun man inruilen voor elkaar.’

Uh, nou ja. Wie praat de NOS bij? (En Libris, Bol.com, waar de relatie tussen de twee vrouwen lesbisch wordt genoemd). Niettemin is de exercitie van Van der Heijden interessant: hij is naar eigen zeggen afgedaald in de liefde van de twee vrouwen uit oprechte fascinatie en het verlangen de gevoelens en ervaringen van de vrouwen nauwkeurig te beschrijven. Tegen de NOS zegt hij verder dat hij ‘de identiteitspolitie’ aan zijn deur verwacht en die confrontatie niet uit de weg zal gaan.

Dat lijkt me nou een goed gesprek voor Bi+ Nederland. Want zo lang vrouwen die relaties met mannen en vrouwen hebben overal lesbisch genoemd worden, laten we een heleboel zoekende pubers zonder de juiste woorden. Om dat gesprek te kunnen voeren moeten we het boek wel hebben gelezen. 888 Pagina’s – dat gaat nog even duren.

Mathilde Santing – I’ve grown accustomed to her face
Indigo Girls – Virginia Woolf
Anna Blaman – Eenzaam avontuur
David Bowie – interview over zijn seksualiteit (in 26 seconden)
Une nouvelle amie – Francoise Ozon (2014)
A.F.Th van der Heijden – Stemvorken

Bijeenkomst praten over seksueel geweld voor bi+ vrouwen

Bijeenkomst praten over seksueel geweld voor bi+ vrouwen

Trigger warning: de aangekondigde sessie gaat over seksueel geweld. Heb je zelf seksueel geweld meegemaakt en wil je er nu over praten? Bel dan naar Centrum Seksueel Geweld 0800-0188

Uit de CBS preventiemonitor huiselijk en seksueel geweld blijkt dat bi+ mensen overgerepresenteerd worden in de onderzoekscijfers. Graag willen wij vanuit Bi+ Nederland een gesprek beginnen over het onderwerp om te zien waarin wij bi+ mensen, en in dit geval specifiek bi+ vrouwen, die seksueel geweld hebben meegemaakt kunnen ondersteunen. Hiervoor organiseren wij een gesprek voor mensen die zich zowel als bi+ en als vrouw identificeren en seksueel geweld hebben ervaren.

Op donderdagavond 1 juli van 19:30-21:00 is er een online bijeenkomst waarin men verhalen kan delen met lotgenoten, steun kan zoeken, en praten over wat Bi+ Nederland jou kan bieden. We bieden geen professionele hulp maar wel een luisterend oor.

Meld je aan via het aanmeldformulier, er is plek voor maximaal 10 personen.

Deze sessie is alleen toegankelijk voor mensen boven de 18.

Voor vragen of meer informatie kun je altijd mailen naar sara@biplus.nl