Gender Is Geen Ding: Gunnar (hij/hem), 27 jaar, panseksueel

Gender Is Geen Ding: Gunnar (hij/hem), 27 jaar, panseksueel

Op 24 mei is het ‘Panromantic and Pansexual Awareness Day’, een dag om de zichtbaarheid en diversiteit van pan mensen te vieren. Panseksuele en/of panromantische mensen zijn een groot onderdeel van de bi+ gemeenschap en panseksualiteit is een op zich zelf staande niet monoseksuele identiteit; pan mensen vallen namelijk niet op maar één gender. Voor hen geldt: #GenderIsGeenDing

Door Sara Verlee

Dit jaar zet Bi+ Nederland verschillende pan mensen in het zonnetje door vanaf 17 mei elke dag een interview met een pan persoon te delen. Vandaag is dat:

Gunnar (hij/hem), 27 jaar, panseksueel


Gunnar is van Nederlandse/Chileens afkomst, student moleculaire neurobiologie en panseksueel.

Wat vind je fijn aan panseksueel zijn?

Ik vind het fijne aan pan zijn dat je valt voor mensen voor wie ze zijn. Het voelt voor mij gelimiteerd om te zeggen dat je alleen maar op vrouwen of alleen maar op mannen valt. Voor mij maakt het niet uit en val ik op personen omdat ze leuk zijn.

Ik val ook vaak op kleine details of kenmerken van een persoon. Mede door mijn ADHD ben ik namelijk heel gefocust op iemands lichaamstaal. Het kan bijvoorbeeld zijn dat een persoon een leuk zij lachje heeft en dat ik dan juist daar een gevoel van affectie voor krijg. Die dingen merk ik op. Soms heb ik wel het idee dat er op die manier een connectie zit tussen pan zijn en neurodivergent zijn *.

‘Ik vind het fijne aan pan zijn dat je valt voor mensen voor wie ze zijn.’


En pan is ook een fijne term omdat het de lading goed dekt. Zo hoef ik niet uit te drukken in hoeveel procent ik mij romantisch aangetrokken voel tot een bepaald gender, het is gewoon vrij.

Laat je je seksualiteit ook zien?

Vroeger vertelde ik eigenlijk nooit dat ik pan ben. Dan was ik gay als ik met een jongen op date ging en hetero toen ik met een meisje op date ging. Nu vertel ik het vaker, zeker op eerste dates. Ik ben ook polyamoreus, dus dan is het ook wel handig om te vertellen dat ik niet alleen op mensen val zonder naar gender te kijken, maar dat ik ook relaties aanga met meerdere mensen. Daarnaast zijn mensen die openstaan voor polyamoreuze relaties ook vaak accepterend naar pan mensen toe. Dan hoef ik niet alles uit te leggen, dat is heel fijn.

Hoe kijk je naar 24 mei?

Ik sta niet echt stil bij 24 mei omdat deze dag over mij gaat. Het voelt voor mij beter om een punt te maken van dagen van zichtbaarheid voor gemeenschappen waartoe ik niet behoor. Denk bijvoorbeeld aan Transvisibility Day. Het voelt anders een beetje zelfingenomen. Wel begrijp ik heel goed dat mensen stilstaan bij deze dag, vooral omdat er nog vaak veel bi of pan erasure plaatsvindt. En natuurlijk draagt het bij aan de acceptatie van pan mensen en maakt het gemakkelijker om je als pan te identificeren, dat juich ik alleen maar toe.

*) “De term neurodiversiteit geeft erkenning aan de diverse vormen waarin een brein bedraad kan zijn. In plaats van het denken in termen van mensen met een gezond brein en mensen met een ziek of afwijkend brein, gaat neurodiversiteit uit van neurotypische en neurodivergente mensen.”, aldus Diantha Voskuijl, ambassadeur van de Nederlandse Neurodiversity Foundation.

Over pesten

Over pesten

Trigger warning: zelfdoding. Denk je aan zelfmoord of maak je je zorgen om iemand, bel dan gratis en anoniem 113 of 0800-113 voor hulp.

“Maar jij vraagt er ook wel een beetje om”

Dit is een reactie die ik regelmatig krijg zodra ik aangeef dat ik iemands geplaag even niet leuk meer vind. Ik weet heel scherp wanneer plagen pesten wordt, zeker omdat ik mijn gehele jaar in de brugklas gepest werd. Dit ‘geplaag’ ging nog verder in de jaren na mijn klaswisseling.

Door Sara Verlee

Het is belangrijk dat we het hebben over pesten. Onlangs verscheen op 3doc een documentaire over Maryana die, na het jarenlange gepest door andere kinderen, uit het leven is gestapt. Maryana wordt omschreven als creatief, zelfverzekerd, en vooral als heel erg zichzelf. En deze zelfkennis uitte zich ook in een coming-out; Maryana identificeerde zich als biseksueel. Haar coming-out deelde ze met haar familie en op haar persoonlijke instagram schreef ze erover: “ik ben gisteren eindelijk bij mijn familie uitgekomen als biseksueel en dat mag iedereen weten dus bij deze hallo iedereen ik ben Maryana en ik ben bi.” Op het raam van haar kamer hangen nog steeds de Pride vlag en de bi vlag.

Foto’s van Maryana met verschillende outfits én haarkleuren komen voorbij in de documentaire, samen met Tiktok filmpjes waarop ze liedjes uitbeeldt. Het beeld beaamt wat veel vrienden en familie zeggen: Maryana had twee kanten. Ze kon heel vrolijk zijn maar ook neerslachtig en teruggetrokken. Op haar social media kreeg ze een constante stroom van haatberichten, en ze werd opgewacht op haar route van en naar school. Toen ze de stap nam om hulp te zoeken, stond ze op een wachtlijst. Uiteindelijk heeft Maryana, na het eindeloze pesten, een einde aan haar leven gemaakt.

Niemand vraagt erom om gepest te worden. Als je dit leest, wil ik je dit op het hart drukken; het is niet jouw schuld en het wordt beter. Deze zinnen vond ik vroeger afgezaagd en niet behulpzaam, maar nu ik wat ouder ben, weet ik – hoe afgezaagd dan ook – dat het klopt. Mijn ervaring met pesten heeft blijvend effect gehad op mijn zelfbeeld, mijn sociale ontwikkeling, en mijn gemoedstoestand. Ik voelde me jaren een vreemde eend in de bijt, alsof ik van een andere planeet kwam. Er was alleen nog niet veel social mediabereik toen ik mij als puber in mijn kamer terugtrok van een lange dag, een schrale troost. Ik keek uit naar de dag dat ik weg kon uit het kleine plattelandsstadje waarin ik opgroeide, weg naar de ‘grote stad’. Daar vond ik gelijkgestemden en groeide ik in mijn zelfvertrouwen. Er is voor iedereen een plek waar die zich thuis voelt, voor mij is dit nu voornamelijk bij Bi+ Nederland. Voor jou, lieve lezer, is er ook een plekje! Sluit je bijvoorbeeld aan bij een vereniging, een whatsappgroep, of volg mensen op social media die op jou lijken. Lees verhalen over bi+ of lhbti+ personages. Zoek dat stukje herkenning in je omgeving en je kan je wat minder alleen voelen. Als je er klaar voor bent, sluit je dan aan bij een groep mensen! Onthoud dat er altijd iemand op jou zit te wachten.

Helaas blijkt uit SCP onderzoek (december 2021) dat lesbische, homo en bi  jongeren veel te maken krijgen met pesten en dat hun welzijn achterblijft op die van heteroseksuele jongeren. Daarbij worden biseksuele (bi+) jongeren vaker gepest in vergelijking met lesbische en homoseksuele jongeren. Het is van belang dat we ook aandacht hieraan besteden. In de documentaire erkennen mensen die dicht bij Maryana stonden dat haar coming-out haar kwetsbaarder maakte voor pestgedrag, dat het lastig was om voor je geaardheid uit te komen in het dorp waar zij was opgegroeid.

Ik ben verdrietig dat ik via deze documentaire leer over Maryana, dat ik haar niet had kunnen leren kennen op een Pride Walk of ergens bij een meetup. De documentaire benadrukt de impact die pesten heeft op een individu en ik hoop dat mensen er ook weer aan herinnerd worden dat – ook al wordt het online gezegd – er een persoon achter het instagramprofiel zit. Pas op met wat je zegt online, geef het aan als jij denkt dat iemand in jouw omgeving gepest wordt, en wees lief voor elkaar.

Kijk nu naar ‘Eindeloos gepest’ op 3Doc of op NPO Start, gemaakt in samenwerking met de nabestaanden en 113 zelfmoordpreventie.

 

Recensie Queer in het Licht

Recensie Queer in het Licht

Queer in het licht is het debuut van Naomi Grant. Je kunt haar kennen als de spoken word artiest die optrad tijdens onze talkshow in oktober. Naast werk van Grant bevat het bijdragen van Rashida Moentadj, Rubaina Bhikhie en illustraties van Nazrina Rodjan. 

Door Sara Verlee

Een vriendelijke omhelzing


Het boek is een verzameling van 31 portretten en gedichten over lhbti+ rolmodellen en helden. Grant blijft niet alleen bij queer helden in Nederland maar gaat ook langs belangrijke, internationale voorvechters zoals Marsha P. Johnson en Audre Lorde. Elke persoon krijgt diens eigen orde in vorm van een creatief stuk tekst en een kleurrijke afbeelding. Het boek is een genot om door te bladeren in deze vorm en steekt mij, als bi+ persoon, een hart onder de riem; ik voel me in goed gezelschap. Het verruimt ook mijn blik naar queer helden die ik nog nooit eerder had gezien. Het boek schijnt licht op voornamelijk lhbti+ mensen van kleur, vaak niet gezien of erkend in de mainstream media of binnen in de regenboog gemeenschap. Ik kende Anita Chedi Shiwally of Bi van Guine bijvoorbeeld niet, terwijl zij beiden op hun eigen manier veel werk hebben verzet voor lhbti+ mensen. Het is een goede reminder om meer te lezen over lhbti+ rolmodellen van kleur en hen in de schijnwerpers te zetten, omdat hun werk te vaak in de schaduw blijft liggen.

‘Het verruimt mijn blik naar queer helden die ik nog nooit eerder had gezien.’


Daarnaast worden de rolmodellen ook neergezet als mens, bovenop hun lhbti+ identiteit. Ik weet nu wie fan is van pindakaas en wie van cake. Dit klinkt misschien onbenullig, maar juist deze details, plus de warme tekeningen, voelen als een vriendelijke omhelzing. Ook is het een belangrijk punt om niet alleen de prestaties, maar vooral de persoon te zien. De stukken tekst gaan dan ook vooral over hun persoonlijkheden, waar ze van houden, wat ze graag doen, waar alle helden zich voor inzetten.

Ik beveel dit boek van harte aan, vooral aan andere mensen uit de lhbti+ gemeenschap om meer te leren over verschillende rolmodellen binnen de regenboog gemeenschap. Ook vooral nu, in de Week tegen Racisme, is het belangrijk om personen van kleur binnen de gemeenschap te versterken. Daarbij druk ik je op het hart juist buiten deze week je te verdiepen in anti-racisme werken van mensen van kleur en altijd hun verhalen, zoals in dit werk, te lezen, te eren en naar deze te luisteren. Lees dit boek voor herkenning en om nieuwe namen te ontdekken!

Naomi GrantQueer in het licht. Met bijdragen van Rashida Moentadj en Rubaina Bhikhie. Illustraties door Nazrina Rodjan. Uitgeverij Rose Stories. ISBN  9789083211701

Het is iets wat iemand anders jou aandoet. Dat is nooit jouw schuld.

Het is iets wat iemand anders jou aandoet. Dat is nooit jouw schuld.

Trigger warning: dit interview gaat over seksueel geweld. Heb je zelf seksueel geweld meegemaakt en wil je er nu over praten? Bel dan naar Centrum Seksueel Geweld 0800-0188

“Ik wil vertellen dat het niet iets is om je voor te schamen, want het is iets wat iemand anders jou aandoet. Dat is nooit jouw schuld.”

Elk jaar op 25 november is het Internationale Dag Tegen Geweld Tegen Vrouwen. Dit is ook tevens de aftrap van de 16 Days of Action voor uitbanning tegen gendergerelateerd geweld. Uit de CBS monitor van december 2020 bleek dat in 2020 44% van de bi+ vrouwen seksueel geweld heeft meegemaakt, en 16% van de bi+ vrouwen dit ook fysiek meemaakte. Om aandacht te schenken aan dit belangrijke onderwerp, interviewde Sara van de redactie Tessel ten Zweege. Tessel is kunstenaar, journalist, en expert en ervaringsdeskundige op het gebied van partnergeweld. Volgend jaar maart verschijnt haar boek ‘Dat zou jij nooit toelaten’ over haar ervaringen met dit onderwerp. Haar boek kan je hier alvast bestellen.

tekst gaat door onder de afbeelding

Wat betekenen dit soort symbolische dagen voor jou?

Ik heb daar gemengde gevoelens over. Aan de ene kant vind ik het belangrijk dat er zo’n dag is en dat er dan echt een wereldwijde focus is op gendergerelateerd geweld, want dat is nodig. Maar ik merk zelf dat het daar dan ook mee ophoudt. Dit is een probleem dat zich elke dag afspeelt, dat elke dag levens opeist. Ik merk het aan mijn agenda ook; rond deze dagen en Internationale Vrouwendag, dan is mijn agenda vol en is het belangrijk wat ik doe en daarna wordt het weer ondergesneeuwd. Uiteraard wel begrijpelijk, maar toch merk ik dat we in Nederland er niet veel aandacht aan besteden. Het lijkt alsof we dit soort symbolische dagen passeren, actie ondernemen, en dan besluiten het daar bij te laten.

En dan is er ook geen aandacht voor de verschillende groepen die misschien nog kwetsbaarder zijn voor geweld. Het is gendergerelateerd, maar ook jongeren, zo blijkt uit recent onderzoek maken dit vaak mee. Waarom, in jouw optiek, zijn jongeren hier vatbaarder voor?

Ik weet niet precies waarom jongeren meer kwetsbaar zijn, maar ik denk dat ze langer niet zichtbaar zijn geweest omdat hun relaties niet serieus worden genomen. Als je denkt aan huiselijk geweld, dan denk je snel aan gezinnen met kinderen, samenwonende stellen, mensen die niet snel uit elkaar kunnen gaan omdat ze gebonden zijn door kinderen of een hypotheek. Maar dat is een vertekend beeld; het hoeft niet altijd te gaan over of je fysiek niet weg kan gaan uit een relatie, maar het kan ook mentaal heel moeilijk zijn om dat te bewerkstelligen. Daar is nog niet zo veel begrip voor. Als er in jongerenrelaties sprake is van partnergeweld, gebeurt het denk ik vaker dat het emotioneel moeilijk is om de relatie te verlaten. En juist jonge mensen, die niet zoveel ervaring hebben in relaties, of jongeren die opgroeien in gezinnen waarin geweld voorkomt, belanden naar mijn mening vaker in dit soort situaties.

En je schrijft nu een boek over je eigen ervaring; wilde je dat al langer doen?

Toen ik net uit de gewelddadige relatie kwam, wilde ik er niet over praten en schaamde ik me ervoor. Het begon toch te knagen, omdat het ook vaak een gespreksonderwerp is zonder dat men het doorheeft dat iemand het heeft meegemaakt. Ik weet nog dat ik met vriendinnen ergens zat en dat naar buiten kwam dat Chris Brown Rihanna had mishandeld. Een van mijn vriendinnen zei toen, “ik had dat echt niet van Rihanna verwacht, ze is zo’n sterke vrouw, dat ze dat zomaar pikt”. Op een gegeven moment werd het steeds moeilijker voor mij om dat soort dingen te horen, vooral omdat ik er heel veel over wilde zeggen maar tegelijkertijd ook niet omdat dat te moeilijk voor mij was. Dat was gewoon een gekke situatie om in te zitten.
Toen heb ik mijn eerste artikel over partnergeweld geschreven en brak het een beetje los omdat ik er nog zoveel meer over wilde zeggen. Het werd ook heel erg gevoed omdat ik steeds meer berichtjes kreeg van (vooral) jonge vrouwen die het zelf hadden meegemaakt. Omdat ik zag dat meer mensen hier tegenaan liepen en ik meer gedachten over dit onderwerp had, vond ik het belangrijk om dit groter aan te pakken. Zo kwam ik op het idee om mijn ervaringen tot een boek te bundelen.

Als ik het goed begrijp, bestaat je boek niet alleen uit je persoonlijke verhaal maar ook uit stukken kennis en feministische wijsheden, hoe moet ik dat voor me zien?

Ik heb mijn eigen verhaal opgeschreven, wat een beetje leest als een roman over het verloop van de relatie. Toen de relatie begon speelde vooral psychisch geweld een rol, bijvoorbeeld door middel van gaslighting en het afbreken van mijn zelfbeeld. Later in het boek gaat het over het verwerken van de relatie en bij elk hoofdstuk van het boek heb ik theoretische kaders geschreven. Zo gaat een scène van het lopende verhaal gepaard met een voorbeeld. Eentje is bijvoorbeeld over toen ik eens op stap ging. Mijn ex zei voordat ik wegging “ga je zo de deur uit?” tegen mij. Ik heb daar de hele dag over nagedacht; ik vroeg me af of hij een grapje maakte. Ik vond dat hij dat niet tegen mij zomaar kon zeggen en na heel wat overpeinzen besloot ik hem te confronteren met de opmerking. Toen zei hij dat hij dat helemaal niet had gezegd en dat hij het niet kon herinneren. Dit is een voorbeeld van gaslighting. Het concept gaslighting* leg ik dan apart uit. Ook heb ik een aantal kaders met feministische wijsheden met liefdeslessen die ik heb geleerd van andere werken van feministen en theorieboeken.

Wat mooi! Het lijkt me wel emotioneel zwaar om telkens het verhaal te moeten vertellen en vaak dan ook in een hokje van slachtoffer geplaatst te worden met de bijbehorende sensationele clickbait titels. Hoe zie jij dat narratief in jouw ervaring?

Ik vind dat best lastig omdat er naar mijn mening ook vaak zo tactloos over partnergeweld wordt gesproken. Het is daarnaast heel frustrerend omdat er veel informatie beschikbaar is over dit onderwerp en de media doelbewust niet verder wil kijken dan een meelijwekkend verhaal. Zelf heb ik niet alleen ervaring met partnergeweld maar heb ik er ook heel veel onderzoek naar gedaan. Als ik alsmaar word gevraagd om als ervaringsdeskundige aan tafel te zitten om een zielig verhaal te vertellen en er niet naar mijn kennis wordt geluisterd, vind ik dat heel doorzichtig. Er wordt dan alleen maar een item gemaakt om mensen hun aandacht te trekken in plaats van iets wat mensen kan helpen. Dus er valt nog veel te winnen in het medialandschap omtrent dit onderwerp en ik hoop dat mijn boek een genuanceerder beeld geeft. Zo gaat het in het laatste deel over hoe ik er bovenop ben gekomen. Daar gaat het nooit over in interviews, over hoe het nu met mij gaat en wat mij heeft geholpen na de relatie.

Wat zou, vanuit jouw expertise en ervaring, kunnen helpen voor mensen die dit hebben meegemaakt?

Ten eerste is beeldvorming heel belangrijk. Slachtoffers moeten worden gezien als slachtoffers van iemand die duidelijk problemen heeft in plaats van dat men doet aan victim-blaming.** Of het tegenovergestelde; je bent slachtoffer, gebroken en getraumatiseerd, en dit verhaal is het enige wat je voor je leven zou tekenen. Als deze beeldvorming zou veranderen, dan zouden mensen er al veel meer over praten. Dan is er ook minder schaamte. Zo gaan slachtoffers ook sneller aan de bel trekken als zij zich in een zodanige relatie bevinden.
Daarbij vind ik dat mensen moeten beseffen dat dit een nationaal probleem is Nederland is een heel neoliberaal land. We hebben de neiging om ons alleen met onze eigen problemen te bemoeien. Ik begrijp dat. Maar zoveel mensen krijgen te maken met partnergeweld dat je niet kan spreken van een probleem in de privé sfeer maar echt als een systematisch, nationaal probleem. Dus waar we ook allemaal aan mee moeten werken om het uit te bannen. Dit betekent: ingrijpen wanneer je iets merkt. Wees op de hoogte van hulpnummers voor slachtoffers en geef het aan wanneer je denkt dat het niet goed gaat bij iemand anders in de relatie. Kijk naar elkaar om!

*gaslighting: een vorm van psychologische manipulatie. De dader ontkent de realiteit van het slachtoffer door twijfel te zaaien, of door eerder gedane uitspraken tegen te spreken. Denk aan opmerkingen in de trant van ‘dat heb ik nooit gezegd’, ‘zo bedoelde ik dat toch niet’.
**victim-blaming: het slachtoffer wordt verantwoordelijk gehouden voor datgene dat hen overkomt. Men doet alsof het slachtoffer de gebeurtenis had kunnen verkomen door bijvoorbeeld hun gedrag aan te passen. Een voorbeeld is dat men vaak vraagt wat een vrouw aanhad op het moment dat zij seksueel geïntimideerd werden, alsof het veranderen van kleding de gebeurtenis had kunnen voorkomen.

Uit onderzoek bleek dat in 2020 ruim 44% van de bi+ vrouwen seksueel geweld mee heeft gemaakt en 16% van hen ook fysiek geweld. Jij identificeert je als bi vrouw, hoe heb jij jouw seksuele oriëntatie beleefd tijdens de geweldadige relatie en de nasleep daarvan?

Mijn seksuele oriëntatie heeft een grote rol gespeeld in de relatie. Mijn ex deed altijd heel vreemd over mijn biseksualiteit. Twee tegenstrijdige visies op biseksualiteit kwamen vaak naar voren binnen onze relatie. Zo zei hij dat biseksualiteit gewoonweg niet bestond toen ik hem vertelde over mijn seksuele oriëntatie. Je bent óf hetero óf homo volgens hem, en bi mensen zouden in de war zijn. Hij negeerde dus een heel stuk van mijn identiteit. Dit alles vond plaats nadat hij ongevraagd bij mij was ingetrokken en hij mij mentaal al heel ver had gepushed. Op een gegeven moment maakte het mij toen dus niet meer zoveel uit, dat mijn identiteit werd uitgewist, maar nu vind ik het heel belangrijk om dit te benoemen.
De andere kant van zijn blik op biseksualiteit uitte zich in jaloezie. Als ik bij vriendinnen ging logeren, maakte hij er een punt van en zei hij dat hij het niet fijn vond dat ik bij vriendinnen slaap omdat ik ook op vrouwen val. Of als ik uitging, dacht hij dat ik vreemd zou gaan en dat ik alsmaar loog. Dit speelt heel erg in op allerlei vooroordelen die al over bi mensen bestaan.
Toen werd zijn visie op mijn biseksualiteit dus erg problematisch. In de eerste instantie vond ik het heel vervelend dat hij me niet vertrouwde, dus ging ik hem pleasen en hem laten zien dat hij me kon vertrouwen. Maar op een gegeven moment zag ik in dat het nooit genoeg was en liet ik het voor wat het was. Nadat de relatie uit was heb ik wel geworsteld met mijn biseksualiteit. Ik moest echt nog naar therapie toen ik weer begon met daten.
Als bi vrouw zijn de cijfers trouwens geen verassing voor mij. Het is uiteraard naar om het te zien, maar naast mijn ervaringen met mijn ex, merk ik dat mannen grijpgraag naar je kijken als je met een vrouw zoent en dat ze alsmaar denken dat dit voor hun eigen plezier is in plaats van dat van jou. Dit gedrag is veel voorkomend, dus de cijfers verbaasden mij niet echt.

Hoe verliep het therapieproces, hoe was dat voor jou?

Heel zwaar. Ik was het heel erg aan het uitstellen omdat het makkelijker leek om te doen alsof het niet was gebeurd. Maar op een gegeven moment moest ik wel. Ik ging dus daten en dit ging van geen kant, het was echt lastig. Als bijvoorbeeld iemand een grapje maakte die een beetje beledigend was in een flirty context, dan gingen bij mij al alle alarmbellen meteen af, terwijl er eigenlijk niks aan de hand was.
Ik ging dus in therapie en dat was hard werken. Het heeft me enorm geholpen; niet alleen was het nodig om de relatie te verwerken maar het gaf mij ook het gevoel dat ik aan mezelf heb gewerkt. Ik heb gedaan wat ik kan om die nare patronen te doorbreken, gezond in het leven te staan, wat ook positief is voor mijn huidige relatie.

Heeft het ook geholpen met het accepteren van je oriëntatie?

Jazeker. Het is zeker vervelend als je nieuwe relaties aan gaat met anderen en je draagt een traumatische achtergrond mee terwijl de ander zich prima voelt. Vooral als je jezelf ook schuldig voelt omdat je een nare ervaring met een man hebt gehad en deze meebrengt in queer relaties. Maar ik hoef ook niet de last van de wereld op mijn schouders te dragen omdat ik op zoek ben naar liefde en geflirt terwijl het niet zo goed gaat met mij. In de queer community is er zo’n gezegde van “if you can’t love yourself, how the hell are you going to love somebody else?”. Maar ik ben het daar mee oneens. Ook als je jezelf niet zo lekker voelt, heb je het recht om liefde en genegenheid te zoeken.
Iedereen heeft tekortkomingen en dingen waar die aan moet werken en dat kan ook in een relatie. Dus ja, ik heb dat wat meer geaccepteerd. Ik ben een biseksuele vrouw die net als veel andere biseksuele vrouwen veel nare ervaringen heeft gehad met mannen. Maar dat betekent niet dat ik daar mensen mee lastig val, of dat dat mijn schuld is. Dat is gewoon de waarheid, ik doe wat ik kan om liefde weer goed te doen.

Wat voor advies zou je geven aan jongeren of andere mensen die zich in een gewelddadige relatie bevinden?

Voor bi personen lijkt het me belangrijk te melden dat je niet iemand verschuldigd bent om telkens bevestiging te geven aan iemand die je wantrouwt omdat je bi bent. Dat slaat nergens op want zoveel controle en wantrouwen is geen vorm van liefde.
En voor iedereen wil ik vertellen dat het het niet iets is waar je je voor hoeft te schamen want het is iemand anders die jou dit aandoet. Diegene heeft waarschijnlijk heel veel bagage en die heeft het heel moeilijk waardoor die zich zo gedraagt. Maar dat is niet jouw schuld, als iemand anders jou pijn doet. Het is nooit jouw schuld en je hoeft je daar nooit voor te schamen.

Vermoed jij dat er sprake is van geweld achter de voordeur? Of heb je zelf te maken met huiselijk geweld? De volgende nummers kunnen je helpen:

Voor kindermishandeling en huiselijk geweld, bel Veilig Thuis: 0800-2000
Bij seksueel geweld, bel Centrum Seksueel Geweld: 0800-0188

Auteursfoto is gemaakt door Bete van Meeuwen, make-up en haar door Séra Conté.
De boekomslag is gemaakt door Gyor Moore.

 

Bijeenkomst praten over seksueel geweld voor bi+ vrouwen

Bijeenkomst praten over seksueel geweld voor bi+ vrouwen

Trigger warning: de aangekondigde sessie gaat over seksueel geweld. Heb je zelf seksueel geweld meegemaakt en wil je er nu over praten? Bel dan naar Centrum Seksueel Geweld 0800-0188

Uit de CBS preventiemonitor huiselijk en seksueel geweld blijkt dat bi+ mensen overgerepresenteerd worden in de onderzoekscijfers. Graag willen wij vanuit Bi+ Nederland een gesprek beginnen over het onderwerp om te zien waarin wij bi+ mensen, en in dit geval specifiek bi+ vrouwen, die seksueel geweld hebben meegemaakt kunnen ondersteunen. Hiervoor organiseren wij een gesprek voor mensen die zich zowel als bi+ en als vrouw identificeren en seksueel geweld hebben ervaren.

Op donderdagavond 1 juli van 19:30-21:00 is er een online bijeenkomst waarin men verhalen kan delen met lotgenoten, steun kan zoeken, en praten over wat Bi+ Nederland jou kan bieden. We bieden geen professionele hulp maar wel een luisterend oor.

Meld je aan via het aanmeldformulier, er is plek voor maximaal 10 personen.

Deze sessie is alleen toegankelijk voor mensen boven de 18.

Voor vragen of meer informatie kun je altijd mailen naar sara@biplus.nl