Interview met Dr. Emiel Maliepaard (deel 1)

Interview met Dr. Emiel Maliepaard (deel 1)

Dr. Emiel Maliepaard is bekend als de eerste Nederlandse onderzoeker die promoveerde op het thema biseksualiteit. Ook was hij mede-organisator van European Bisexuality Conference 2016. Momenteel werkt hij als onderzoeker bij Atria, kennisinstituut voor emancipatie. Zijn nieuwste wapenfeit is het boek Bisexuality in Europe (online gratis beschikbaar) dat hij als redacteur uitbracht bij het gerenommeerde Routledge. Dit boek geeft een podium aan bi+ onderzoekers in Europa en laat de diversiteit aan bi+ onderzoek zien. Jantine van Lisdonk interviewde hem naar aanleiding van dit boek.

Dit eerste deel gaat over de totstandkoming van dit boek, eye-openers voor hemzelf en zijn visie over hoe het gaat met bi+ onderzoek en waar het naartoe moet. In het tweede deel, geeft hij zijn blik over internationale koplopers in bi+ onderzoek, emancipatie en organisatievorming en hij positioneert Nederland.

Hoe kwam het dat je je als onderzoeker op biseksualiteit bent gaan richten?

Ik deed tijdens mijn studie sociale geografie onderzoek naar het nachtleven van gay mannen in Brighton, Engeland. In de universiteitsbibliotheek kwam ik toen het boek Bisexual spaces van Clare Hemmings tegen. Dat boek opende mijn ogen. Er was binnen de de sociale geografie nog heel weinig over biseksualiteit bekend en dat was een reden om daar in te duiken. Ik zag hierin een academische uitdaging en wilde biseksuele mensen meer in the picture zetten. Mijn proefschrift ging daarom over biseksualiteit. Ook daarna bleef ik me erop richten. Ik vind het belangrijk om biseksualiteit meer zichtbaar te maken. Ook wil ik vanuit een perspectief van biseksualiteit een bijdrage leveren aan bredere debatten in de sociologie, psychologie en andere disciplines. Verder zoek ik de verbinding met sociale theorieën, zoals practice theorie en assemblage theorie, die ook in het boek Bisexuality in Europe aan bod komen.

Hoe kwam je met het idee voor dit boek Bisexuality in Europe?

Na de European Bisexual Research Conference (EuroBiReCon) die in 2016 in Amsterdam plaatsvond, had ik het idee voor een Europees boek. Op de onderzoeksdag van de conferentie waren veel Europese onderzoekers aanwezig en ik wilde hier een vervolg aangeven. Een boek is er toen niet gekomen, maar we maakten wel een special issue in het Journal of Bisexuality. Biseksualiteit is sindsdien meer in de aandacht gekomen en de tijd is nu meer rijp voor een boek. Samen met Renate Baumgartner, die dezelfde drive had als ik, hebben we dit boek van de grond gekregen.

Was het makkelijk om auteurs te vinden?

Ja, auteurs konden we heel makkelijk vinden. Er zijn inmiddels best veel onderzoekers bezig met biseksualiteit en Renate en ikzelf hebben een behoorlijk netwerk opgebouwd. In Europa zijn dat vooral jonge onderzoekers die kwalitatief onderzoek doen, vaak als enige binnen hun discipline of vakgroep. Het boek bestaat uit hoofdstukken waarin elke auteur schrijft over het eigen onderzoek. Dit geeft een up to date beeld van wat er allemaal voor bi+ onderzoek is in Europa. De auteurs zijn een combinatie van senior en jonge wetenschappers en promovendi.

En uitgevers, stonden die open voor het thema biseksualiteit?

Ja, dit is het allereerste boek over biseksualiteit in Europa. Voor de uitgever Routledge was het juist aantrekkelijk dat het om een ‘nieuw’ onderwerp gaat. In Amerika, Engeland en Australië waren er al boeken verschenen, maar nog nooit in continentaal Europa. Dit jaar publiceerde Nikki Hayfield al het boek Bisexuality and Pansexuality dat zeker voor studenten interessant is. Ons boek is meer voor studenten, wetenschappers en lezers die al basiskennis over biseksualiteit hebben.

Wat zijn de kernthema’s in jullie boek?

De onderzoekers mochten over alle thema’s schrijven en we gaven ze vooraf geen lijst met thema’s mee. Uiteindelijk gaan veel hoofdstukken over de kernthema’s relaties en identiteit. Het derde kernthema is burgerschap en dat richt zich op de verhouding tussen burger en staat of samenleving.

Wat waren voor jou interessante eye-openers in het boek?

Ik vond het hoofdstuk van Zeynab Peyghambarzadeh over biseksuele asielverhalen bijzonder interessant. Ze doet onderzoek vanuit een minder Europese visie. Daardoor kan ze goed onder woorden brengen hoe in Europa wordt gekeken naar LHBT en hoe daarin hokjesdenken vanzelfsprekend is, terwijl dit in andere culturen veel minder aanwezig is. Dan kan het lastig zijn om een goed asielverhaal vorm te geven dat voor mensen van hier te begrijpen is. Het hoofdstuk van Nikki Hayfield over de bi-dar en de pan-dar (red: als variatie op de gay-dar, dat je als een ‘radar’ mensen kunt herkennen die gay zijn) vond ik leuk. Het blijkt uit experimenten dat mensen gay mannen makkelijker herkennen dan bi en pan mensen. Verder is Annukka Lahti heel vernieuwend door te kijken naar relaties als ‘assemblages’ (netwerken), waarbij ze zich theoretisch baseert op het werk van Deleuze en Guattari. Bi+ is niet iets wat je hebt of bent, maar een becoming dat zich blijft ontwikkelen in assemblages. Zo kan elke relatie, als assemblage, voor jou en ook voor anderen net iets anders zijn.

In het slothoofdstuk zeggen Renate Baumgartner en jij dat toekomstig onderzoek verder zou moeten gaan dan ‘reparative studies’. Jullie willen een ander type onderzoek. Kun je dat uitleggen?

Onderzoek dat zich richt op ruimte, aandacht, zichtbaarheid en erkenning van biseksualiteit in bepaalde vakgebieden zijn “reparative studies”. Ze gaan vaak over (on)zichtbaarheid binnen wetenschap en samenleving en zijn gericht op veilige thema’s als identiteit, zelfbenoeming en discriminatie. Het brengt in beeld hoe biseksuele mensen zichzelf zien en noemen, hoe ze leven en hoe ze worden behandeld door anderen. Dat is een belangrijke eerste stap die nodig is geweest. Maar ik vind dat het tijd is dat we ook verder kijken en ons gaan richten op minder veilige thema’s. Onze onderzoeken moeten meer gaan integreren met LHBT en queer studies. Daarnaast moeten we een bredere academische bijdrage gaan leveren, bijvoorbeeld aan de wetenschap van seksualiteit, sociale theoriën en gezondheidswetenschappen. Kortom, ik zie graag dat onderzoekers meer gaan bijdragen aan mainstream wetenschap in plaats van studies over biseksualiteit als subdiscipline. Inzichten in binaire man/vrouw normen en hetero/homo normen vanuit een perspectief van biseksualiteit kunnen ook worden toegepast op andere thema’s dan LHBTI vraagstukken.

Hoe komt het dat we in Europa nog vooral kleinschalige studies hebben over biseksualiteit?

In Europa zijn de meeste studies over biseksualiteit inderdaad kleinschalig, verkennend, kwalitatief en meestal uitgevoerd door één onderzoeker. In Amerika en Engeland bestaan al enkele groepjes wetenschappers die met elkaar samenwerken in teams. In Amerika kan het makkelijker zijn om grote financiering te krijgen waardoor meer omvangrijke onderzoeken worden uitgevoerd. Ook zijn daar grote bevolkingsstudies die mooie kwantitatieve onderzoeken mogelijk maken. Verder kan het meespelen dat we in Europa veel verschillende talen spreken. Veel van de onderzoeken in Europese landen verschijnen niet in het Engels, waardoor ze niet bekend worden bij internationale onderzoekers en helaas daardoor minder bijdragen aan de internationale wetenschap in de Engelse voertaal.

We hebben nu het grote bi+ onderzoek lopen over de ervaringen en behoeften van bi+ mensen in Nederland. Gefinancierd door het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, laat Bi+ Nederland dit onderzoek uitvoeren door een consortium van onderzoekers van verschillende Nederlandse universiteiten en kenniscentra, waaronder jijzelf. Dat onderzoek is kwantitatief en kwalitatief. Hoe zie jij dit onderzoek?

Ik merk vooral dat andere onderzoekers in het buitenland het bijzonder vinden dat de Nederlandse overheid dit onderzoek financiert. Dat is echt uniek.

Je hebt vast veel mooie reacties gehad op je nieuwe boek. Wat is je bijgebleven?

We hebben inderdaad veel aandacht gehad. Het is ook een voordeel dat het online gratis gelezen kan worden en open access, zodat het toegankelijk is voor iedereen. Ik heb veel complimenten gehad uit Europa en uit de Verenigde Staten dat het echt een goed boek is. De mooiste reactie vond ik dat iemand zei: ‘Als ik jong was en was gaan beginnen met dit onderzoek dan had ik dit boek willen hebben.’ Het is echt mooi dat we Europese bi+ en biseksuele onderzoekers een podium hebben kunnen geven voor hun werk.

Het online boek Bisexuality in Europe is gratis en beschikbaar voor iedereen.

Het ingebonden boek is op dit moment beschikbaar voor £96 (Britse pond).
In 2021 komt er een goedkopere paperback uitgave.

Eind maart 2021 verschijnt het onderzoeksrapport over de survey bevindingen van het grote bi+ onderzoek, gevolgd door een onderzoeksrapport over het kwalitatieve onderzoek in najaar 2021.

Lees hier deel 2 van het interview met Emiel Maliepaard

Interview met Dr. Emiel Maliepaard (deel 2)

Interview met Dr. Emiel Maliepaard (deel 2)

Dr. Emiel Maliepaard is bekend als de eerste Nederlandse onderzoeker die promoveerde op het thema biseksualiteit. Ook was hij mede-organisator van European Bisexuality Conference 2016. Momenteel werkt hij als onderzoeker bij Atria, kennisinstituut voor emancipatie. Zijn nieuwste wapenfeit is het boek Bisexuality in Europe (online gratis beschikbaar) dat hij als redacteur uitbracht bij het gerenommeerde Routledge. Dit boek geeft een podium aan bi+ onderzoekers in Europa en laat de diversiteit aan bi+ onderzoek zien. Jantine van Lisdonk interviewde hem.

In dit tweede deel, geeft hij zijn blik over internationale koplopers in bi+ onderzoek, emancipatie en organisatievorming en positioneert hij Nederland. In het eerste deel ging het over de totstandkoming van boek Bisexuality in Europe, eye-openers voor hemzelf en zijn visie over hoe het gaat met bi+ onderzoek en waar het naartoe moet.

Wat is jouw beeld over bi+ onderzoek en bi+ organisaties in andere landen? Welke landen zijn echt koplopers, vind je?

In Europa is Groot-Brittannië echt een koploper. Er is veel onderzoek en er zijn allerlei promovendi die zich richten op biseksualiteit. Ook is Groot-Brittannië sterk in organisatievorming. Ze houden al lange tijd een grote jaarlijkse Bisexual Conference (BiCon) en hebben allerlei lokale clubjes en netwerken. Duitsland heeft ook relatief veel lokale netwerken en organisaties, maar daar is de landelijke organisatievorming beperkter. In Nederland hadden we veel lokale initiatieven in de jaren negentig, maar die bestaan nauwelijks meer. Australië heeft mooie en goede onderzoeken gedaan en daar is echt sprake van wisselwerking tussen onderzoek en bi+ netwerken. Amerika is vooral sterk in kwantitatief mentale gezondheidsonderzoeken, maar juist minder in kwalitatief onderzoek.

En bi+ inclusief beleid? Welke landen zijn goede voorbeelden?

Dat is eigenlijk overal nog beperkt. Ik merkte dat de internationale onderzoekers bij de EuroBi(Re)Con 2016 in Amsterdam het heel bijzonder vonden dat een wethouder, iemand uit de politiek, de moeite deed om deze conferentie te openen. In het buitenland vinden ze het ook erg interessant dat onze landelijke overheid het huidige bi+ onderzoek over de ervaringen en behoeften van bi+ mensen financiert. Maar bi+ beleid is nog vrij afwezig in Nederland en internationaal. Dit komt enerzijds omdat er geen interesse en dus weinig vraag naar is. Er wordt zelden door beleidsmakers gevraagd aan wetenschappers en experts wat belangrijke kernthema’s voor bi+ zijn. Het beeld is soms nog dat aandacht voor homoseksualiteit vanzelf ook positief doorwerkt voor bi+ en transgender mensen, maar dat is niet zo. Aan de andere kant weten we ook nog onvoldoende wat dan goed bi+ inclusief beleid is. Antwoorden komen soms niet verder dan meer zichtbaarheid van bi+.

Bi+ inclusief beleid is precies wat Bi+ Nederland in 2021 wil gaan oppakken. We zijn bezig met hoe bi+ inclusief beleid eruit zou moeten zien en wat volgens ons de eerste stappen zijn om beleid bi+ inclusiever te maken. Het huidige bi+ onderzoek kan daar ook handvatten aan geven.

Het zou ook mooi zijn als er op hoog politiek of beleidsniveau aandacht voor bi+ is. In Amerika heeft Obama een keer een rondetafel met bi activisten georganiseerd in het Witte Huis. In Groot-Brittannië is er met Stonewall UK op hoog niveau aandacht geweest voor biseksualiteit. Dus het is niet alleen maar kommer en kwel. Dit soort momenten waarbij de doelgroep wordt benaderd en uitgenodigd zijn echt belangrijk. Die rondetafel in het Witte Huis is echt een mijlpaal geweest voor veel bi activisten, die zich daardoor gesteund en erkend voelden. Dat hebben we in Nederland nog niet gehad.

Het is inderdaad opvallend dat er door hooggeplaatste mensen wel aandacht is voor LHBTI in het algemeen, homoseksualiteit en ook steeds vaker voor transgender, maar nooit voor bi+. Wat zouden we in Nederland verder moeten doen en oppakken?

Onderzoek gaat niet alleen over kennis verzamelen, maar kan ook een push geven aan onderwerpen. Het Bisexuality Report uit 2012 onder leiding van de Britse Meg-John Barker heeft in heel Europa een iconische status gekregen. Dat rapport heeft veel betekend en het biedt inzicht. Het wordt daardoor echt gebruikt voor argumentatie. Het is belangrijk om kennis bij elkaar te krijgen in een mooi document en door goede mensen te laten uitvoeren die bekend zijn in de wetenschap en in de bi+ gemeenschap.

De nationale kennissynthese van Bi+ Nederland, de internationale kennissynthese van Atria, door jou geschreven, en ook de factsheet 2020 zijn eerste stappen in het verzamelen en aanbieden van beschikbare onderzoekskennis over bi+ in Nederland. Welke onderzoeken zijn volgens jou, naast het huidige bi+ onderzoek, nodig in Nederland?

Het lijkt me leuk en belangrijk als er meer aandacht komt voor relaties. Het is een kernelement in onze samenleving. Veel mensen zeggen dat een relatie ze stabiliteit en rust geeft en dat het goed is voor hun mentale welbevinden. Of dat ook geldt voor bi+ mensen dat is nog maar de vraag en ik hoor wisselende geluiden. Het kan rust bieden, maar soms ook weer niet. In de survey van het huidige bi+ onderzoek is er aandacht voor, maar het zou interessant zijn om een keer een hele survey over relaties te doen, gevolgd door interviews.

De aandacht voor relaties is inderdaad opvallend klein in beleid en onderzoek.

Ja, het is in Nederland vooral beperkt tot de psychologie en de seksuologie en bijna altijd gericht op hetero mensen. Een meer maatschappelijke blik ontbreekt.

Zijn er nog andere onderzoeken die je graag uitgevoerd ziet worden?

In onze samenleving gaat veel aandacht naar jonge mensen. Dat is natuurlijk belangrijk. Maar het zou juist ook boeiend zijn om eens onder oudere bi+ mensen onderzoek te doen. Hoe leiden zij hun leven? Het beeld is dat een bi+ oriëntatie minder relevant is naarmate mensen ouder worden en dat komt ook door het vooroordeel dat oude mensen seksloos zijn. Maar dat klopt natuurlijk niet. We weten nog weinig over de levensloop van oudere bi+ mensen. Hoe hebben ze hun leven geleefd, vanaf hun jeugd tot nu? Welke veranderingen in de samenleving hebben ze meegemaakt, hoe heeft dat hen gevormd en welke veranderingen in zichzelf hebben ze meegemaakt?

Dit is vanuit intersectionality zeker interessant.

Ja, inderdaad. Er is ook meer aandacht nodig voor mensen van kleur en mensen met een beperking. Relatief veel bi+ mensen hebben een of meerdere beperkingen.

Je zei eerder dat er in Nederland weinig lokale bi+ initiatieven meer bestaan. Hoe komt dat en wat is er nog wel?

In het onderzoek dat ik deed naar de bi-beweging sinds jaren negentig in Nederland bleek dat er vroeger veel meer lokale bi initiatieven waren. Nu bestaat alleen nog het bi-café in Nijmegen, een bi avond bij het COC in Arnhem, de bi kring in Amsterdam, en Bijou voor 30+ biseksuele vrouwen. Misschien was er vroeger meer nood om elkaar te ontmoeten, maar het is wel opvallend. Het kan belangrijk zijn dat er meer lokale bi+ clubjes en initiatieven komen. Bi+ Nederland is nog een vrij jonge organisatie en het is logisch dat ze zich niet meteen op lokale intiatieven richt. Maar het is wel belangrijk dat het weer komt. Het zou mooi zijn als dit organisch groeit.

Bi+ Nederland richt zich in deze beginfase eerst op het landelijke niveau om onszelf stevig op te bouwen. Maar het zit wel in ons achterhoofd voor een latere fase en om daarin meer te kunnen bieden. We willen alleen niet voortijdig imploderen door meteen teveel tegelijkertijd op te pakken. We stimuleren dat mensen in de bi+ facebookgroep zelf lokaal iets organiseren en elkaar ontmoeten en dat gebeurt ook.

Het is inderdaad een valkuil van veel vrijwilligers en bi activisten dat ze iets willen betekenen en dan teveel op zich nemen, omdat anderen het niet doen. In dat onderzoek naar de bi-beweging sprak ik ook met bi activisten en daaruit bleek dat sommigen er echt aan ten onder gingen omdat ze naast hun normale baan heel veel vrijwilligerswerk deden. Dat houd je niet lang vol. Je hebt genoeg schouders nodig die het dragen.

Het online boek Bisexuality in Europe is gratis en beschikbaar voor iedereen.

Het ingebonden boek is op dit moment beschikbaar voor £96 (Britse pond).
In 2021 komt er een goedkopere paperback uitgave.

Eind maart 2021 verschijnt het onderzoeksrapport over de survey bevindingen van het grote bi+ onderzoek, gevolgd door een onderzoeksrapport over het kwalitatieve onderzoek in najaar 2021.

Lees hier deel 1 van het interview met Dr. Emiel Maliepaard

Luisteren: Kussenpraat interviewt Jantine van Lisdonk over bi+

Luisteren: Kussenpraat interviewt Jantine van Lisdonk over bi+

Kussenpraat is de podcast van Rébecca Franco. “Kussenpraat: de podcast die sociale normen over seks en seksualiteit uitkleedt. Een politieke insteek, een maatschappelijke en historische kijk, van ongeremdheid tot academische analyses, een beetje plat, altijd kritisch.”

Jantine van Lisdonk, coördinator kennis en beleid van Bi+ Nederland werd door Rébecca uitgenodigd voor een interview. Het gesprek gaat deels over wat we weten uit onderzoek over mensen met bi+ gevoelens en ervaringen. Als je daar meer over wilt weten kijk dan op de pagina ‘onderzoek’ of download het document ‘bi+ factsheet 2020’.

Het interview kun je beluisteren op Spotify of via één van deze kanalen

10 vragen die elke man zichzelf eens zou moeten stellen over zijn seksleven

10 vragen die elke man zichzelf eens zou moeten stellen over zijn seksleven

Robbert Nijziel is bi+ coach voor mannen. Aan de hand van zijn eigen leven en dat van anderen heeft hij veel nagedacht over de verschillende stappen die bi+ mensen in een relatie mogelijkerwijs kunnen maken. Maar om deze stappen te kunnen maken zul je eerst moeten weten wat je ongeveer wilt. Vul daarom deze vragenlijst in en probeer de vragen zo eerlijk en open mogelijk voor jezelf te beantwoorden.

Wij lijken vrijer dan ooit

De geneugten van de westerse wereld zijn voor veel van ons normaal geworden. Een huis, een mobiele telefoon, een auto of een nieuwe ervaring, zoals een verre reis of een festival. Het feit dat we onze verlangens kunnen bevredigen maakt ons een tevreden mens. Deze Corona periode maakt dat nog eens extra duidelijk.

En hetzelfde geldt ook voor seksualiteit, lust en genot. Het is toch bijzonder dat we vrij zijn om met mannen of vrouwen naar bed te gaan; te trouwen en weer te scheiden. Als je meerdere liefdesrelaties aan wilt gaan, een gesloten monogame relatie wilt opengooien of online mensen wilt leren kennen die je specifieke seksuele verlangens vervullen; het kan allemaal. Is dat niet de ultieme vorm van vrijheid? We zijn vrijer dan ooit, maar maakt ons dat écht een tevreden mens?

Alles wat ik wil is te krijgen. Seks voelt voor mij vaak als een Big Mac- lekker als je hem eet, maar achteraf heb ik toch een onvoldaan gevoel’ – Robin 45 jaar.

Maar niet alles wordt geaccepteerd

Keuzevrijheid is niet hetzelfde als vrijheid. Ruimte om te doen en laten wat je wilt, wil niet zeggen dat je dat ook allemaal wilt en kunt gaan uitleven. Of dat het maatschappelijk allemaal geaccepteerd wordt. Vooral op het gebied van bi+ gevoelens en ervaringen is er nog veel werk te doen, zo leren de onderzoeken.

Ook niet door onszelf

Wij mensen beoordelen onze seksuele verlangens veelal door de bril van de maatschappij en de cultuur waarin we leven. Dat is heel normaal. Als sociaal wezen heb je er belang bij om ergens bij te horen. Wanneer jij bepaalde seksuele verlangens  – onder druk van maatschappelijke normen – als ongepast en onwenselijk verklaart, is het onderdrukken van je verlangen een logische optie. En dat kost energie. Vergelijk het met een bal die je onder water drukt. Dat kan je best lag volhouden. Maar hoe dieper je de bal drukt, des te harder drukt de bal terug. Vaak heb je niet door hoeveel energie dit kost. Vroeg of laat heeft dit altijd een nadelig effect op je gezondheid en welbevinden.

Fantasieën wijzen je de weg

Om onder het juk van ons dagelijks bestaan uit te komen hebben wij mensen de kracht van verbeelden, fantaseren en dromen. Hand in hand met je vrouw én minnaar door hartje Amsterdam lopen. Dromen van een opwindende vrijpartij met meerdere mensen. Compleet opgaan en samensmelten met de man waarvan je houdt. Je nagels lakken. Een jurk willen dragen. Als bi+ coach voor mannen neem ik dit soort fantasieën zeer serieus. Ik geloof namelijk dat alle fantasieën verknoopt zijn met verlangens. Fantasieën gaan over zaken die jou aangaan, waar jij belang bij hebt.

Schaamte zet je klem

Schaamte is waarschijnlijk onze belangrijkste verborgen en meest onbegrepen emotie. En het is ook deze emotie die veel mannen ervan weerhoudt om hulp te vragen als ze die nodig hebben.

‘Ik schaamde me zo voor mijn verlangen naar een mannenlijf, dat ik het zo diep mogelijk wegstopte en er niks mee te maken wilde hebben. Wat moet ik dan? Ik heb een gezin, twee kinderen en een drukke baan! ’– Tom, 36 jaar.

Mensen schamen zich voor meerdere dingen. De belangrijkste zijn:

gedachten: je schaamt je over bepaalde gedachten of fantasieën die je hebt en keurt ze af.

gevoelens: je schaamt je voor bepaalde gevoelens waarvan je vindt dat je ze niet mag voelen.

gedrag: je schaamt je over iets wat je gedaan hebt of juist niet gedaan hebt.

Uiteindelijk gaat het allemaal over dat je afkeurt wat je denkt, voelt of hebt gedaan. En dit zie je ook nog eens bevestigd in wereld om je heen. En dat is meteen de sleutel om de deur van schaamte open te zetten. Alles wat goed en fout is in de buitenwereld, zit ook in jouw eigen hersenspinsels.

Opnieuw leren kijken

Dan is het slim om opnieuw te kijken naar negatieve gebeurtenissen en deze te ‘herkaderen’ of te ‘reframen’. Jij kunt dit ook. Een eerste stap die je nu al kunt zetten is je bijvoorbeeld aansluiten bij een community van mensen zoals jij.

Door de bi+ community ben ik met andere ogen naar mezelf gaan kijken. Ik ben niet vreemd of raar. Er zijn duizenden mensen zoals ik.- Taco, 28 jaar.

Dat is ook de reden waarom veel bi+ mensen elkaar overal op de wereld opzoeken om door een andere, meer neutrale en positieve bril naar hun eigen verlangens en fantasieën te kijken.

De schaamte voorbij

Als bi+ coach voor mannen wil ik je uitnodigen om achter de schaamte van je ‘ongepaste’ seksuele verlangens te kijken. En te ontdekken wat je werkelijk verlangt. Dit kan naast seks over zoveel meer gaan: liefde, intimiteit, broederschap. Wil jij onderzoeken hoe dit bij jou werkt, beantwoord dan deze 10 vragen die elke man zichzelf eens zou moeten stellen over zijn seksleven.

In mijn volgende blog ‘Bloedeerlijk worden’ ga ik dieper in op hoe jij helder kan krijgen wat je echt verlangt. Seks is een goeie start, vaak is er meer. Waar gaat het jou nou écht over? Durf jij deze uitdaging aan en wil jij je bevrijden van je schaamte?

Bi Bye podcast: bi+ vrouwen

Bi Bye podcast: bi+ vrouwen

Sara Verlee maakt de Bi Bye Podcast. In deze aflevering spreekt ze 4 bi+ vrouwen over hun bi+ zijn; hoe identificeren zij zichzelf en hoe speelt hun seksualiteit een rol in hun leven? Wat doe je als je niet echt een gemeenschap om je heen hebt, of als de gemeenschap om je heen het niet heel erg op bi+ mensen heeft? En wat voor wijze woorden hebben de bi+ vrouwen voor andere bi-plussers?

Luister het hier via Spotify

En volg de Bi Bye Podcast op Instagram of via de website